Yıllar önce bir gün bir kadın geldi. Bana benim hakkımda birilerinin şöyle şöyle konuştuğuna şahit olduğunu ve benim de şöyle şöyle demiş olduğumu söyledi. Zihnimi zorladım, söylemediğime emin oldum. Büyük bir tepki veremedim, sadece böyle bir şey söylemediğimi söyledim. Kadın gitti, konuştuğu kişilerle konuşmuş, yine geldi. O söylememiş, bu söylemiş; bu söylememiş o söylemiş gibi birçok laf sürüsü getirdi. Kimin ne dediği umurumda değildi. Sadece ben kendimden emindim. Ama böyle saçma sapan dedikoduların içinde olmak canımı sıkmıştı. Şu anda unuttum o lafları ve söylenenleri… Hatırımda kalan şey, bir fitne ateşi yaktıkları, beni de ortalarına alarak kendi kazanlarını kaynattıklarıydı.
İşte fitne böyle bir şeydir. Belki küçük bir laf kalabalığıyla, çekiştirmeyle, gıybetle başlar. Dilden dile dolanır. Biri gider berisine söyler, o gider diğerine söyler. İş sonunda yalana hatta iftiraya kadar gider. Aralarında akıllı biri varsa bu yanmaya başlayan fitne ateşi alev almadan onu söndürebilir.
Peki nasıl söndürülür fitne ateşi? Rabbimiz tarif ediyor bize ayetinde:
“Ey iman edenler! Eğer fasıkın biri size bir haber getirirse onun doğruluğunu araştırın. Yoksa bilmeden bir topluluğa kötülük edersiniz de sonra yaptığınıza pişman olursunuz.” (Hucurat 6)
Bakın… Cehenneme kendi odunlarımızı hepimiz buradan götüreceğiz. Belki de bu dünyada yapıp da pişman olmadığımız günahlar yakacak bizi. Belki Rabbimizin inkar edilen ayetleri, Peygamberine edilen hakaretler, dinde şu var mıdır, bu var mıdır ile geçirilen hayat, arkasından konuşup da hayatının kararmasına sebep olunan insanların ahı od olacak belki de cehennemdeki ateşe. En kötüsü de nedir bilir misiniz? Dışarıdan çok iyi bir Müslüman olarak görünen, namazlı niyazlı, tesettürlü, oruçlu, Kur’anlı insanların bunu yapmaları.
Bazı kişiler herkes tarafından bilinir. İbadetsizdir, düşüncesizdir, dedikoducudur, yalancıdır, fitnecidir. Ama böyle bir insan da Allah’ın kuludur. Son nefesine kadar Allah mühlet vermiştir ona. Belki büyük bir pişmanlıkla tövbe edecek, pişman olacak, Rabbinden af dileyecek, ahını aldığı insanlar için sadakalar verecek, iyilik yapacak ve affedilecektir.
Diğer tarafta başkalarının yanında melek gibi görünen, kendine çok güvenen, yaptığı birçok ibadetten dolayı cenneti garantileyen zavallı Müslümanlar sofralarına malzeme yaptığı kişileri bir güzel çekiştirip kendi çaplarında muhabbet ettikten sonra “elhamdülillah” deyip kalkabiliyorlar sofralarından. İçlerinde de derin bir pişmanlık hissetmeden…
Peygamberimiz (sav) fitne ve fesad çıkaranları iki yüzlü olarak tanımlamıştır ve şöyle demiştir:
“Kıyamet günü, insanların şerlileri arasında iki yüzlüleri bulursun. Onlar ki şuna gelir bir türlü söyler, diğerine gider başka türlü söyler.”
Ayrıca Rasulullah (sav)’in şu sözü de belki biraz korkutur bizi:
“Gece karanlığı gibi öldürücü fitnelerden sakının. Sabah mü’min olarak uyanan kişi akşama kafir olarak çıkar veya akşama mü’min olarak çıkan kişi sabaha kafir olarak uyanır, dünya arzusu için dinini satar.”(Müslim, İman, (2/133 Nevevi Şerhi)
Hepimizin hataları, kusurları var. Önemli olan bunları farketmek, pişman olmak, bir daha tekrarlamamaktır. Rabbimiz kendisine karşı yaptığımız hataları affedeceğini söz veriyor bize… Tek şartla: Pişman olup tövbe etmek ve bir daha yapmamak için uğraşmak. İnsanlarla aramızda geçen durumları bize bırakıyor. Onları hallederek gitmemizi istiyor huzuruna. Buradan O’nun adaletinin büyüklüğünü hissedebiliyor musunuz?
Haşa insan yaratıcı konumunda olsaydı gerçekten çok acımasız olurdu ama Yaradan gerçekten çok merhametli… Merhametsiz olan bizleriz… Onun huzuruna nasıl gideceğiz hiç düşündük mü? Belki sûretimiz değişecek. Sîrette olan sûrete yansıyacak. Belki Hakkın huzuruna bu dünyadaki Ali, Ayşe gibi değil de bir domuz, bir yılan, bir çiyan gibi çıkılacak hafizanallah.
Bununla ilgili bir menkıbe anlatılır:
“Hızır (as)’ı gören bir adama Hızır (as) hırkasını giydirip çarşıya göndermiş. Çarşıda yılanları, çiyanları, boynuzlu olan, karnı üzerinde sürünen varlıkları görmüş. Aradan perde kalkınca adam herkesin sîretini, manasını, içini, gerçek yüzünü görüvermiş. Zalimleri sırtlan şeklinde, dönek ve iki yüzlü riyakarları maymun şeklinde, onu bunu ısıran, gönül kıranları köpek şeklinde, bâtılı, yalan konuşanları domuz şeklinde görmüş. Derken o mahlûkatın arasında Nur yüzlü bir ihtiyar görmüş ve rahatlamış. Hızır yerine geçen zât hemen onun yanına varmış ve şöyle demiş:
“İhtiyar, ben Hızırım. Benden bir isteğin varsa söyle hemen yerine getireyim.”
İhtiyar:
“Evladım sen işine bak. Bize Hızır lazım olursa senin evine varırız” demiş.
Tövbe kapısı her zaman açık…
Tövbe dikeni gül eder, zehiri bal eder.
Evvela sen önce farket içindeki azgın mahlukatı. Farket ki göresin. Gör ki mücadele edesin.
Sırtlanlar, çiyanlar, domuzlar köşkünü basmış. Nedir insana yaraşır olan? Bırakıp gitmek mi? Yoksa cümlesiyle savaşıp köşkü pak eylemek mi?”
Menkıbe budur. Rahmetli dedemin dediği gibi. “Kıssadan hisse alabilirsiniz”.
Mübarek Ramazan ayına girmemize ramak kala söndürelim kaynattığımız kazanları. Temizleyelim dillerimizi ve kalplerimizi. Bir daha yapmayacağımıza söz verelim ve orucumuza o şekilde niyet edelim.
Şimdiden hepinizin Ramazan’ı mübarek olsun…
Fethiye
Kaynaklar:
diyanet.gov.tr
Menkıbe: Yunus Emre dizisinden
Foto: istockphoto.com
